لاله ی نجيبم

غارتی  کَوگِ مَلوس  فِرفِر  پَرهات    به چِنه

مَهِ تيکداره نشون   سُهدِه  هُنرهات به چِنه

ميسم رهدن تو   رَه   گِره اِيخَرد    پَرِ شال

گِردِه مُستِ يه دَنَر کُفته به دَرهات به چِنه

نه گُدی ما که همه تَنده به يک چی تَمدار

گِره شُل زيدِن ، و  مِن پيز ديَرهات به چِنه

برچ" عالی کَج" تو  اَفتَوِ   مُنگَشتِ    مو بيد

تَکِ تهنا   مَنِشين  شَو    به  گُذرهات به چِنه

تِی بُگُش ، لاله نجيمُم  به دِرآو    چی اَفتَو

رِی مَکَن ، اَقه مَدِر ، خينِ جيرهات به چنه

 برگردان :

ای به يغما رفته زيبا کبک آراسته ی من ، تيمار خود کردن از چه روست ، ای ماه پيشانی صاحب نشان ، هنرهايت را پنهانت مکن . ای که در فصل خراميدنت جاده ها به گوشه ی شالت گِره می خورد ،اکنون با مُشت گره کرده پيوسته به درهای بسته کوبيدن چرا؟ آيا نگفتی که من و تو همچون يک دار قالی به هم تنيده ايم؟ کدامين کس اين پيوند و گِره را سست بر اين بافته بنياد نهاد ؟سپس بيهوده پود زدنهايت بر اين بافته سست بنيان برای  چيست؟ ای که درخشش " عالی کج " تو آفتاب تابان ستيغ کوه مُنگشت من است . از چه رو تنها نشسته ای و اين شب گذرانی های  بيهوده برای چيست؟

چشم بگشا، چشم بگشا  با رويشی خورشيدی  ای لاله ی نجيب من  چرا که نمی خواهم زين پس رخساره ی تو را رخنه ببينم، گريبان را چاک نده ، تا کی خون جگر خوردنت را ديدن ،تا کی.... ؟  

يه دَنَر : پيوسته ،پی درپی /مِن پيز : ميان پود همان پود ميان تار ها /مُنگشت : از کوههای بختياری خوزستان در مشرق باغملک / عالی کج : نام تيغ هندی يکی از شجاعان چهارلنگ که پيرامون اين شمشير سروده های بيشماری گفته شده که از هندوستان شفارش

گردیده بود .