هرچی لُر ایگو

               زداغ دل ایگو

دلُم  پُره  ز  اِی    مردمون    نه به دَنگ

که جورِ  بافه   هی  دلُمه کِردنِه دَوَ نگ

دی وا   بگُروسُم   بِرُم  چِه لیوه    به کُه

ز دست مردُم نون قرض بِده ی تی تنگ

خدا تَو نکنه ؟ ز اِی هندیون دس اسبید

که هی  شاعر   فقیرنه    اِزنن به سنگ

هر کُجه   نِیرُم  تاخت    ز    خودنمایونه

 کَوگِ زبون بسته نِ بِنیَر و کوکوِ کُکُوَنگ

ای آسمون به غُرُمن تیفون تو بزن گاله

 چشمه سار  کُور باُی  اَیَر نزنی تو بَنگ

زبس    به گوشِ   دلُم   زیدنه     سیلی

 کَراله گوش دلُم سی یه حرف قشنگ

دلُم  پُره   بخدا   ز    دل پَرچَلی     مَردُم

به شوگار   اِگُن    سَوزِسیر       رنگارنگ

کَی هر چه لُر گُده بی ز داغ دل گُدِه بی ؟

به داغ دل مواِگُم لُر که سیت نزیده  یه بَنگ

 برگردان :

آنچه لُر گوید ز داغ دل گو ید ( یک مثل )

دلم از این مردمان سست عنصر پر خون است همچون خوشه های چیده شده گندمی که دست خوش کوبه شده  اند /باید دیوانه ی کوهها شوم از دست آدمیان نان قرض ده و تنگ نظر که اگر نیکی کنند فقط به  منظور دریافت خواسته است / تا کَی خداوند در تبی داغ فرو نرود که این بی هنران  شاعر  دل نازک را با سنگ نادانی بزنند /هرکجا نگاه می کنم جز تاخت و تازی از خودنمایی ها و خود مطرح کردنها نیست کبک زبان بسته را نگاه کنید و کوکوی جغدان را /پس ای آسمان غران شو و ای توفان فریان بزن   چشمه سار کور شوی اگر توهم فریادی نزنی /چرا که از بس که سیلی به گوش دلم زده اند کَرآلوده ی بیش نیست و دریغ از شنیدن یک سخن قشنگ /این دل از آلوده دلان پلشت زده کاسه ی خون است هنگامیکه می بینم شب را هم رنگین کمان جلوه می دهند / کدامین روز  از قول لُر این دروغ را گفته اید که هر انچه لُر می گوید از داغ دل می گوید؟ من به داغ دل خواهم گفت که لُر کمترین فریادی به دل اش راه نداده است .