کََم  به ریز  مینه سرت   ز  بُن چاله     هُلِ سرد

جَر  هفتاد و دو   ملت   شِره کِرد     گوشِ فلک

تو که   دونی   به  زبون  بی زبون    جار اِزنن

تِفتَنِیدن  و نه جُستِن    کِلِ تَش   کَم     بِزِه   دَک

جور مرغ تیف اِکنی زِ وَر ِ رِشک وُر مِنه خاک

سیچه   هی پیت   اِوِراری  به   دَرِ هونه ی شک

زورِ   بیهوده   مَزن  گئو ، شِه دال   کََم کُو خوته

اَو گُدارینه    سپاره   کُرِ خوو     دی     به کَلَک

دام   همیشه  بِم  اِگُهد   که   کُر    شَه اِره به چه

هر گِلی  زِ بی  اَوِی   وَنده   به  جون  خُو تِرَک

هر غُرمبشتی    نَبو تَنبل    خوَر کُن    کُهنه خیز

کَس دیده زِ تاسی شیر ُنه مَن کَره  زَهنه    به یَک ؟

" کُر بی دا " نِه    بِگوین  که   پَلِ بی اَو مَتراش

وِل واهی بِنه گِل  ،  مَر  زِ سَرِت   رَهده پَرَک ؟

برگردان :

از خاکستر تَه اجاق خاموش کم برسر و روی خود بریز که جنگ هفتادو

 دو ملت دیریست که دیگر گوش فلک را کَر کرده است .

 تو که خود می دانی به زبان بی زبانی فریاد می کشند و آنقدر تفتیش

کردند و نجستن و تو درکنار آتش نشسته و از سرمایی به لرزه درآمدی .

مثل مرغی که در زمین خاکی از دردشپش خود را به خاک می مالد

برسر روی خود خاک میپاشی چقد ر دست و پازدنهای بیهوده می کنی و

به در خانه ی شک در گردشی؟

زور بیهوده نزن ای برادر من و تکه پاره این تن را نکن که پسر خوب و

عاقل گذشتن از آب رودخانه ی سخت را به کَلَک(نوعی قایق محلی) می

سپارد .

مادر همیشه در نصیحتهایش می گفت که پسر سیاه در دل چاه تاریک هم

خواهد رفت و سالم برمی گردد (مراد ناز آلوده نیست ) هر گِلی از بی آبی

است که تِرَک به جان خود می اندازد ..

هر صدای تُندری در اسمان به معنی این نیست که تنبلی را خبر کند که

خود را به زیر سایبانی بکشاند آخر چه کسی تا کنون دیده است که از یک

ظرف تاس نُه من کَره فرآورده شود .

پس شماها به "کُر بی دا " بگویید که بیهوده گیس برای هرکس مَبُر و این

بیهوده سرایی را کنار بگذار مگر از سرت هوش و حواس پریده است ؟